WK-visie: Hup VAR, classy coach en meer

Op het moment dat ik dit typ nadert de zestiende wedstrijd van dit toernooi haar einde. Iets waar ik al dagen naar smacht. Iedereen kijkt uit naar de start, naar de de beslissende groepswedstrijden of de finale. Nee ik wacht weer op het einde van wedstrijd zestien. Dat is namelijk het moment dat we voor de eerste keer de balans op kunnen maken. De balans opmaken? Ik hoor je denken. Wat mankeert die gast? Noem me een autist of een cijferfetisjist. Maar voor mij is er niks mooiers dan de balans opmaken. Ik zal het je niet kwalijk nemen als je nu stopt met lezen. Voor de mensen die net als ik een tikkeltje raar zijn: Welkom in mijn brein!

 

  1. Hup VAR

Was het de goal van Ronaldo? De nederlaag van Duitsland? Het oppermachtige Rusland? Nee, nee en nog eens nee. Het meest besproken onderwerp van dit toernooi is de VAR. Het klinkt ook zo lekker, de VAR. Ik hoor in mijn omgeving weinig positieve verhalen over onze computerscheidsrechters. Recalcitrant zoals ik ben, vind ik het natuurlijk fantastisch. Dit is iets wat de voetballerij nodig had. Ja, er zijn zeker nog een aantal kinderziektes. Maar daar hebben we in het echte leven ook vaccinaties voor. Als iedereen gewend is aan dit systeem, zijn we eindelijk af van dat irritante zeurgedrag. Na een overtreding met elf man gaan lopen klagen op een halve vierkante meter. Iedereen weet dalijk dat als het echt discutabel wordt, de scheids op zijn scherm gaat kijken. Ook al staat dat ding niet eens aan, dat weet natuurlijk niemand. Maar dan gaat dat zeuren weg. Enige wat met nu al kan verbeteren is de verantwoordelijkheid. Wie heeft dat, en misschien nog wel belangrijker wie niet? Het duurt wat langer allemaal, maar het wordt ook eerlijker. Dus bij deze, HUP VAR!

 

  1. Counteren, het mooiste wat er is.

Weten jullie nog? Zo’n jaar of vijf, zes geleden? Wat werden we opgewonden van het tiki-taka voetbal van FC Barcelona. Heel de wereld sprak daarover en dat was de norm. Met 2-0 verliezen maar wel veel meer balbezit hebben. Ploegen spraken er toen, en nu nog steeds, bijna euforisch over. Balbezit was hot! Mijn mening over tiki-taka voetbal? Been there, done that! Zoooooo 2014. Counteren is mijn stijl. Portugal deed het met succes, wat te denken van Mexico. Zo’n prachtige aanval over 24 schijven teniet doen door een lange bal en een stiftje over de keeper. Om je vingers bij af te likken. Sommige mensen doen nog steeds alsof ze allergisch zijn voor countervoetbal. Veel van die mensen zijn dan ook fan van een land dat ontbreekt op het WK. Maar ach, ook wij Nederlanders zullen realistischer gaan worden. Dat hoop ik althans. Dus bij deze, HUP countervoetbal!

 

  1. Huilen is mannelijk

Wat heeft Wout Weghorst toch een bak stront over zich heen gekregen tijdens de laatste oefeninterlands van Oranje. Die man is zich nu nog steeds aan het wassen. Hij zou te overdreven en te nep het Wilhelmus hebben meegezongen. Serieus? Zijn dat de onderwerpen waar wij ons tegenwoordig druk over moeten maken? We missen al twee grote toernooien op rij en we zeuren omdat iemand het Wilhelmus te overdreven meezingt. Ik heb de zwaarste speler van dit toernooi zien janken tijdens het volkslied en niemand die daar over zeurt. Volwassen kerels die hun emoties niet de baas zijn omdat ze iets hebben gepresteerd waar iedereen van droomt. Maar nee, dat moeten ze eigenlijk verbergen want heel stoer is het niet. Als we allemaal de passie van Wout Weghorst hadden (en op de counter gingen spelen) dan plaatsten we ons met veertien vingers in de neus voor het WK. Ach, laten we lekker stilletjes het Wilhelmus mompelen en onze emoties helemaal niet laten zien. Wij komen er dan wel. Dus bij deze, HUP tranen.!

 

  1. Trainer in mooie kleding

Daar stond hij dan. Het God save the queengalmde uit zijn keel. Gehuld in overhemd, gilet en perfect gestrikte stropdas. Gareth Southgate is nu niet bepaald het prototype van een mooie Engelse man. Maar met die klederdracht maakt dat helemaal niet uit. Dan zit daar Nabil Maâloul in de andere dug-out in een trainingspak die net op tijd via een of andere illegale kledingsite in het Russische hotel was terecht gekomen. Was dat nu de reden dat Engeland won van Tunesië. Ik geloof daar wel in. Uitstraling en zelfvertrouwen bepalen, als je het mij vraagt, voor vijftig procent het resultaat van een wedstrijd. Dat doe je vooral met een mooi geklede bondscoach die stilzwijgend langs de lijn staat. Stilzwijgend, om hij vertrouwen heeft in een goede afloop. Is het toeval dat Cristiano Ronaldo, een mooie jongen pur sang, Portugal vlak voor het einde naast Spanje schiet? Is het toeval dat de mannen van Iran, met hun perfecte kapsels, in blessuretijd Marokko zo zenuwachtig maken dat ze een eigen doelpunt maken? Ik denk dat de statistieken voor zich spreken. Een mooie trainer, een mooie sterspeler en perfecte kapsels. Drie ingrediënten voor goede resultaten. Dus bij deze, HUP mooie mannen!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s