Paul Gascoigne en Here Comes The Sun

In 1969 gaf het kwik in de Engelse thermometers lange tijd geen hoge temperaturen aan. Januari, februari en maart waren uiterst koud gebleven en even werd gedacht dat Groot-Brittannië nooit meer de zon zien. Symbolisch was het dan ook dat op de eerste warme dag van het jaar, ergens in april, George Harrison op het zinnetje: ‘it’s been a long cold lonely winter’ kwam. En in het geval van Harrison gold dat niet alleen ten aanzien van het weer. Hij was de platenbonzen zat, hij was het zat een merk te zijn en bovenal was hij het eeuwige gezeik tussen Paul en John helemaal beu. Heel lang zou zijn leven als Beatle ook niet meer duren. De Liverpudlians waren bezig aan Abbey Road, het eennalaatste wapenfeit van de band, voordat de vier wegen zich zouden splitsen.

_86385184_gazza3

Twee jaar voordat George Harrison de fameuze akkoorden op zijn gitaar tokkelde, kwam Paul John (ja, genoemd naar de beroemdste Paul en John van dat moment) Gascoigne ter wereld in Gateshead, letterlijk onder de rook van Newcastle Upon Tyne. Pas op zestienjarige leeftijd kwam er wat rust in het hoofd van Paul Gascoigne. Hij was vaak verhuisd, was getuige van twee dramatische ongevallen waarbij twee vrienden overleden, ontwikkelde tics en bezocht op zijn tiende al een psychiater. Een zonnetje brak door toen hij een contract tekende bij Newcastle United en zichzelf voor had genomen voor zijn arme familie te zorgen. Want dat zijn benen goud waard waren, daar was iedereen het over eens. Maar de namen Paul en John hadden niet treffender kunnen zijn voor het talent Gascoigne.

Er vochten verschillende demonen om voorrang in het hoofd van ‘Gazza’. Zo was er de drang naar alcohol, die zo vaak de tol van de roem bleek te zijn onder Britse voetballers. Daarnaast was Gascoigne verslaafd aan het spelen op fruitautomaten. Een verslaving die hij wel eens bekostigde met winkeldiefstal. Maar als Gascoigne op een voetbalveld stond, dan leek het soms of George Best als speler was gereïncarneerd en in de voeten van Paul was gekropen. Op het gras waren al zijn trauma’s, zorgen en onzekerheden anderhalf uur naar de achtergrond verdreven. Hoewel de Engelse middenvelder regelmatig in opspraak kwam, onder andere na het beledigen van de voorzitter van Lazio Roma, de club waar hij van 1992 tot 1995 onder contract stond, bleven zijn prestaties op het veld de boventoon voeren. Op het WK in 1990 was hij ontroostbaar na het verlies in de halve finale. Alsof Gascoigne wist dat er nieuw goud lonkte na de titel van 1966 en alsof hij wist dat na deze prestatie Engeland op Europese en mondiale toernooien nauwelijks meer een rol van betekenis zou spelen.

‘Op een voetbalveld vergeet ik alle rompslomp’, zou Gascoigne ooit hebben gezegd. De Britse paparazzi hadden aan het begin van het nieuwe millennium de camera’s al scherp gesteld. Paul Gascoigne was in 2002 gestopt met professioneel voetbal en er zouden voor de tabloids ‘mooie tijden’ aanbreken. Want de vergelijking met George Best was niet voor niets. Ook de Belfast Boy was buiten de lijnen een schuchtere, onzekere jongen, die in niets leek op de dribbelgod die hij binnen het krijt kon zijn en regelmatig een toevlucht nam tot drank. ‘Gazza’ verscheen dronken op tv en een van de ergste foto’s die op de voorpagina’s prijkte was die van een lamme Gascoigne met teruggetrokken haar, de ogen half dicht, een kamerjas half open met een geknakte sigaret in zijn mond. Op weg naar drank in de vroege ochtend, compleet van de wereld.

Het is vreemd hoe in Groot-Brittannië de grootste helden van het publiek door de tabloids van hun sokkel worden geduwd. In 1996 danste hij nog op on-Engelse wijze door de Schotse verdediging en maakte hij op Wembley een van de fijnste EK-doelpunten ooit gemaakt. Thans, in 2017 kijkt geen mens meer om naar ‘Gazza’. Of toch wel? Onlangs verschenen foto’s waarop oud-spelers van Newcastle United voor de liefdadigheid een balletje trapten. Paul Gascoigne deed mee, straalde en leek even de boze buitenwereld om zich heen te vergeten. Hij lachte, scoorde en liep uiteraard wat rond te dollen met zijn ploeggenoten. Ik hoor de tonen van een ukelele wanneer ik kijk naar die bij vlagen zo geniale Gascoigne en ik weet ook waarom het een George was die het liedje schreef. Paul en John vechten te veel. Op het veld was Paul John Gascoigne een George. Mag u raden welke ik bedoel.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s