Overal is Appie

Er staat een jochie voor me in de supermarkt. We wachten op de oude mevrouw die de zegeltjes wat onhandig in haar portemonnee frommelt. Hij heeft zijn rechtervoet op een voetbal en in zijn ene hand een blikje fris en in zijn andere hand wat muntgeld. De jongen gaat gekleed in een trainingspak van een Europese topclub. Paris Saint-Germain, geloof ik.

Het is laat als ik op een van de uitvalswegen van de stad wacht op lijn 14. Ik kijk op mijn telefoon of ik nog lang hier in de kou moet staan. Naast me swiped een jongen behendig over het scherm van zijn mobieltje. Hij heeft oortjes in en lacht af en toe. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat hij staat te genieten van Messi en Ronaldo op zijn piepkleine scherm.

Nog een paar kilometer en ik heb mijn missie van die dag volbracht. Met behoorlijke tred jog ik door de straten van mijn wijk. De zomeravond staat op het punt te beginnen als ik het voetbalveldje passeer. Er liggen fietsen op de grond en jassen. Een paar jongens zijn oud genoeg om met de scooter te komen. Er wordt gevoetbald en gelachen. Soms kraait iemand van plezier. Een panna.

Er flitsen genoeg beelden voorbij van Abdelhak Nouri die me de rillingen over de rug bezorgen. Zijn invalbeurt in Ajax 1. Zijn allereerste wedstrijd als prof. Ingevallen voor zijn broer Hakim Ziyech. De koddige smeekbede aan het adres van Lasse Schöne om toch de vrije trap te mogen nemen. De lach die meermaals in het gezicht gebeiteld stond. De ontwapenende vrolijkheid waarmee hij de pers van repliek bediende. De voetballer en de mens Nouri, van doodgewone vrolijkheid.

Maar waar ik de komende maanden ook zal komen, Abdelhak Nouri zal altijd om me heen zijn. Misschien is dat het. Dat we altijd wel ergens een Nouri zien. Een jongetje dat een kipcorn bestelt in de friettent. Een vriendje van je zoontje dat op bezoek komt. Een jochie dat zo zorgeloos zonder enige druk en met honderd procent spelplezier deelneemt aan het voetbal en aan het leven zelf. Die zaterdagmiddag trok Abdelhak Nouri voor het laatst dat shirt aan dat ik als jochie in de supermarkt zelf droeg. Dat witte shirt met die rode baan. De gedachte dat Appie ons en vooral zichzelf nooit meer zal verblijden met panna’s, akka’s en doelpunten, maakt me bijna gek. Ook ik vergaapte me aan de mondiale voetbalsterren en deed ze na in de tuin van mijn opa en oma. We zijn allemaal Abdelhak Nouri geweest en zien nu in dat dat gedeelte van ons leven nooit meer terugkomt. Maar die prachtige tijd mag Appie zelf niet meer mee maken. De komende tijd zou ik het liefste de trapveldjes mijden. Ik laat mijn boodschappen wel bezorgen en ben blij dat het zomervakantie is.

In september begint het nieuwe schooljaar. Ik leg uit wie Julius Caesar was. Een jongetje kijkt naar buiten, naar de overkant van de straat. Er ligt een pas gemaaid grasveld. Hij droomt. En ik huil nog steeds.

#StayStrongAppie


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s