Recensie: Forever Pure (2016)

Voetbal is oorlog. Maar oorlog is ook voetbal. In veel conflictsituaties kan voetbal de uitlaatklep zijn, de katalysator om nationalistische gevoelens te uiten of simpelweg een manier om ‘wij’ tegen ‘zij’ te spelen. Het conflict in het Midden-Oosten, in de in 1948 uitgeroepen staat Israël, laait regelmatig op en in de laatste jaren heeft het strijdtoneel zich van de Westelijke Jordaanoever allengs verplaatst naar de tribunes van diverse voetbalstadions. In de documentaire Forever Pure (2016) van Maya Zinshtein volgen we Beitar Jeruzalem. De landskampioen van 2008 maakt een zware tijd door en de deuren van de prijzenkast zijn sindsdien nog maar één keer open gegaan om de Beker van Israël te kunnen plaatsen. fpimgDesalniettemin blijven de hondstrouwe supporters van hun club houden. We zien in de openingsscenes hoe een grote groep fans het trainingsveld van Beitar op komt en de spelers bejubeld. Een van die spelers is keeper Ariel Harush. Hij is aanvoerder van het geel-zwarte bolwerk en immens populair bij de supporters. De ontwikkelingen van de speler en mens Harush vormen de rode draad in de documentaire. In hem zien we de vreselijke worsteling met de identiteit van de club, zijn eigen opvattingen over het leven en de haast achterlijke situatie die ontstaan is in Israël.

De fans van Beitar zijn extreem-rechts in hun opvattingen en voor Arabieren is geen plaats bij deze joodse club. We zien orthodoxe joden de tribunes bestijgen en racistische liederen ten gehore brengen. Er klinken serieuze doodsbedreigingen die vrolijk meegezongen worden op de maat van de muziek. Deze fanatieke fans worden ‘La Familia’ genoemd. In de rest van het stadion zitten de wat gematigde supporters. Een puur joodse club zonder invloeden van buitenaf. Totdat de steenrijke Rus Arkadi Gaydamak de club overneemt en het budget flink opschroeft. Gaydamak wil burgemeester worden van Jeruzalem en steekt niet onder stoelen of banken dat hij voetbal eigenlijk niet leuk vindt. Populair worden bij de supporters zou hem wel eens stemmen kunnen opleveren. Dit mislukt echter waardoor Gaydamak langzaam een dolk in de rug van La Familia plaatst.

Het nieuws verspreidt zich snel onder de fanatiekelingen. Zaur Sadayev en Dzhabrail Kadyev zijn op weg naar Jeruzalem om een contract te ondertekenen bij Beitar. Het zijn Tsjetsjeense moslims. Geen Arabieren, maar wel moslims en daarom is volgens La Familia geen plaats voor hen bij de club. Op de persconferentie zien we Ariel Harush de kastanjes uit het vuur halen voor het doodsbange bestuur. Harush verklaart dat racisme niet in zijn waardenpakket zit en dat hij alles zal doen om Kadyev en Sadayev zich thuis te laten voelen. De weg die de documentaire dan in slaat, doet pijn aan de ogen en menig hart zal bloeden. La Familia heeft zich niet alleen tegen de Tsjetsjeense spelers gericht, maar ook tegen hun voormalige knuffelbeer Ariel Harush. Hij wordt op negatieve wijze bezongen en krijgt alle hoon over zich heen vanwege zijn uitspraken. Een scene die de grootste knoop in je maag legt, is wanneer de met heimwee kampende Kadyev voor het oog van zijn moeder slaags raakt met harde kernleden. Kadyev krijgt, als bankzitter, de rode kaart voorgehouden en moet onder het luid gejuich de kleedkamer opzoeken. Totale waanzin onder extreem-rechts Beitar Jeruzalem.

De situatie kent ronduit verliezers. Wanneer Sadayev scoort loopt het Teddystadion voor de helft leeg. Beitar-supporters wensen niet te juichen voor de Tsjetsjeen. Gevolg is dat Sadayev en Kadyev vetrekken bij de club en hun heil ergens anders zoeken. Dit is geen werkbare situatie meer. De winnaar van het verhaal Ariel Harush stond op voor zijn principes en met hem nog een aantal mensen meer. Dat zij het moesten ontgelden is een kant van het Israëlische conflict dat zelden in westerse media wordt vertoond. Vandaar dat het goed is dat de documentaire er is. Het laat de waanzinnige gekte zien rond voetbal en rond een politiek-religieus conflict. Gelukkig is daar Ariel Harush. Zolang er bakens in de nacht zijn, kan de weg altijd gevonden worden. Harush keept nu voor Hapoel in Tel Aviv. Een stad die er om bekend staat een wat luchtige sfeer te kennen tussen joden en Arabieren. Weg van de waanzin. Wellicht op weg naar Europa, de grote droom van Harush. Ik hoop het voor je, held.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s