Geen woorden, maar Dirk

Mijn moeder probeerde mij dikwijls te troosten met de woorden: ‘als er een deur sluit, gaat er misschien ergens anders een raam open.’ Ze had het vast weer van haar moeder, of van een lelijk spreukenbordje in een tuincentrum. Dat je moet dansen door regenbogen en dat soort dingen. De ergste: bij oma zijn we onszelf. En dan komt er een reeks van opsommingen in andere lettertypes wat de kleinkinderen allemaal kunnen afbreken, opeten en kunnen verwachten als ze bij hun grootouders op bezoek zijn. Ik ben nooit zo dol op die holle frasen. Meestal vult John Ewbank er nummers mee. Meestal worden de meest lege zinnen gesproken door politici en mensen in de voetballerij. Ze praten wel, ze zeggen niks. Een nieuwe vorm van censuur. De jongens die te veel zeggen, worden vaak nogal karikaturaal. Als Anwar El Ghazi voor een camera wordt gevraagd en hij heeft het over ‘de emoties die horen bij een negentienjarige jongen’ dan is hier niet een routinier op leeftijd aan het woord die een jonge verdediger in bescherming neemt. Anwar El Ghazi heeft het dan over zichzelf. En hij heeft niet door dat het volkomen ridicuul is.

kuyt1

Ik heb het afgelopen seizoen juist hierdoor enorm veel bewondering gekregen voor Dirk Kuyt. Normaal gesproken past Dirk moeiteloos in het rijtje nikszeggende profvoetballers. Er is geen sentimenteler publiek dan Feyenoord-publiek en dan wordt zo’n lekkere gewone volksjongen als Dirk Kuyt al snel een clubicoon. Dirk lult de woorden ‘stad’, ‘hart’, ‘Maas’ en ‘haven’ in één zin en Rotterdam vergeet de zojuist geleden nederlaag.  Afgelopen seizoen heeft Kuyt vooral heel vaak voor de camera uit moeten leggen wat het met hem doet, als hij even niet speelt. Om gek van te worden. Feyenoord had gewonnen en journalisten wilden vooral het beeld van Kuyt in een trainingspak vastleggen. Zou hij zijn trainer, met wie hij samen in de WK-finale stond, een blik waardig gunnen bij een wissel? Gaat hij amok maken in de selectie? Gaat hij een democratische stemming organiseren om Giovanni van Bronckhorst te wippen als coach van Feyenoord? Van dat alles was geen sprake. Want toen het Feyenoord-credo het hardste nodig was, zweeg Dirk. Om vervolgens zijn voeten te laten spreken.

kuyt2

Op 7 mei 2017 had het moeten gebeuren voor de Stadionclub. Maar in plaats van een eclatante zege op stadsgenoot Excelsior, droop Feyenoord verslagen af. De 3-0 nederlaag deed pijn in de hoofden van veel Rotterdammers zong de zin: ‘het zal toch niet…’ rond. Dirk Kuyt kwam er in bij een 2-0 achterstand, zag zijn ploeg met 3-0 verliezen en eerder in de wedstrijd Tonny Vilhena tegen een ongelukkige gele kaart aanlopen. De deur voor Vilhena klapte met een smak dicht. Het opende een venster waardoor Dirk naar binnen kroop. Hij leidde Feyenoord naar de zo gewilde landstitel. Achttien jaar daarvoor, toen Leo Beenhakker op de schouders ging in De Kuip, was Kuyt een anonieme rechtsbuiten bij FC Utrecht die nog niet zo lang daarvoor speler was van amateurvoetbalvereniging Quick Boys uit Katwijk. Via Feyenoord, Liverpool en Fenerbahçe kwam hij in 2015 weer terug met de helikopter. ‘Ik wil prijzen winnen met Feyenoord’, sprak hij op gedecideerde toon. De rest is geschiedenis.

Want hoewel het jongensboek afgelopen week is dichtgeslagen en we Dirk Kuyt nooit meer verdedigingen vast zien zetten, scoren, zijn trouwring kussen of met gespreide armen voor Vak S zien staan, is er een voetbalbijbel voor ons geopend. We zullen Sneijder onthouden vanwege zijn trap, Robben vanwege zijn dribbels, Van Perise zweeft voor altijd door El Salvador. Maar Dirk. Wat doen we met Dirk? Ik weet zeker dat we de woorden: ‘harde werker’ veel te vaak voorbij horen komen. We gaan voorbij aan zijn belangrijkste kwaliteiten: je schikken naar je rol, het clubbelang voorop. Gepassioneerd je strijd vervolgen en geloven in je dromen. En vooral: zwijgen als ze je vragen om te spreken. Want zonder ook maar een woord daarbij te zeggen, schonk Dirk Kuyt Feyenoord hoogstpersoonlijk de schaal. Daar stond op: KAMPIOEN VAN NEDERLAND. Alle zinnen werden die middag gesproken met het openzwaaien van de balkondeuren. Dirk Kuyt op het bordes als de nieuw verkozen president van Rotterdam. Het Legioen beneden voor hem op de Coolsingel. Niet in woorden te vatten.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s