Judassen

Op 7 december 1980 werd Feyenoord-icoon Wim Jansen allerminst gastvrij ontvangen in De Kuip. Van 1965 tot 1980 speelde Jansen voor de club uit Rotterdam-Zuid. De gloriejaren maakte hij mee als speler. Zowel in 1970 tijdens de Europa Cup I-finale, als in 1974, toen Feyenoord beslag legde op de UEFA Cup, kwam Wim Jansen in actie. In 1974 mocht hij zelfs als aanvoerder de beker in ontvangst nemen. Jansen vertrok in 1980 naar de VS om uit te komen voor Washinhton Diplomats. Op voorspraak van Johan Cruijff kwam Jansen datzelfde jaar nog terug naar Nederland. Zijn rentree in de Eredivisie zorgde voor nogal wat rumoer. Jansen keerde op 7 december 1980 terug in De Kuip. Als speler van Ajax. Tijdens de warming up vlogen de sneeuwballen hem om de oren. Eentje was raak. Jansen, de Judas van Rotterdam, kon het duel niet uitspelen omdat hij te veel last had van zijn oog. Hieronder een overzicht van nog eens vijf voetballers die een wat precaire overstap maakten die hen niet in dank werd afgenomen.

Sol Campbell

camp

Tussen 1992 en 2001 werkte Sulzeer Jeremiah Campbell (roepnaam: Sol) zich op tot de absolute publiekslieveling op White Heart Lane, thuishaven van Tottenham Hotspur. In een periode dat club in zwaar economisch weer verkeerde en de prijzenkast angstvallig leeg bleef, op een League Cup na, werd gezocht naar rotsen in de branding. Sol Campbell was zo’n rots, letterlijk bijna. Met zijn imposante voorkomen, prachtige tackles en tomeloze inzet was hij het baken in de nacht. In 2001 liep het contract van Campbell echter af en het tekenen van een nieuwe verbintenis zou de Engels international in één klap een multimiljonair maken. En dan verschijnt met grote letters het woord: BREAKING op de tv’s in de Britse huiskamers. Sol Campbell tekent tot ieders verbazing, tegen ieders verwachting en vooral tot groot ongenoegen van het witte gedeelte van Noord-Londen bij Arsenal. Uitgerekend Arsenal. Uitgerekend hij en uitgerekend bij Arsenal. De verslagenheid maakt plaats voor intense haat. Wanneer Campbell met zijn nieuwe ploeggenoten, Giovanni van Bronckhorst en Dennis Bergkamp White Heart Lane aandoet, daalt een striemend fluitconcert op The Gunners neer. Nog scherper dan ooit tevoren. De haat voor Arsenal is gegroeid en Sol Campbell is het mikpunt geworden van alle hoon. Ballonnen met daarop ‘Judas’ vliegen de Londense hemel in. De creatieve supporters hebben al snel hun liederen klaar voor de man van wie ze zo gehouden hebben. De liefde van bijna tien jaar, verklaarde ook gelijk de nieuwe haat. Nog altijd wordt Sol Campbell bezongen door supporters van Tottenham. De overstap naar Arsenal zal hem nooit, maar dan ook nooit meer in dank worden afgenomen.

Luis Figo

figo

Nog gekker dan de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten, zijn de presidentsverkiezingen bij Real Madrid en FC Barcelona. IJdele mannen in maatpakken beloven de supporters gouden bergen, vaak in de vorm van een topaankoop. Toen Florentino Peréz in 2000 met de scepter mocht gaan zwaaien in de bestuurskamer van het Santiago Bernabéu in Madrid kwam er een wel heel bijzonder konijn uit de hoge hoed van de nieuwbakken voorzitter. De Portugese voetbalster Luis Figo verruilde het blaugrana uit Catelonië voor het maagdelijk wit van de in Barcelona zo gehate hoofdstad van Spanje. Hij was inzet geworden van politieke spelletjes, schatte het tekenen van een voorcontract niet geheel op waarde en werd zodoende één van de meest gehate mannen in de regio Catalonië, op dictator Franco na. Luis Figo, dat was één van hen geworden. Vlak nadat het Dream Team van Johan Cruijff aan het afbrokkelen was, kwam de Portugees over van Sporting uit Lissabon en verkreeg hij de status van superster. Een fantastisch EK in Nederland en België deden de rest. Luis Figo was de beste van de wereld geworden en de megalomane Peréz kon niet anders dan de buitenspeler naar Madrid halen als aankondiging van zijn Galacticostijdperk. Het zou hem in Barcelona duur komen te staan. In 2002 probeerde, met de nadruk op probeerde, Figo een corner te nemen in het met haat gevulde Nou Camp. Hij werd bekogeld met muntjes, telefoons allerlei andere attributen waar de supporters van Barcelona hun woede mee konden koelen. Als vervolgens zelfs een varkenshoofd naast de kicksen van de Portugees in het gras landt, is het voor iedereen duidelijk: Luis Figo is voorgoed een paria geworden in de Catalaanse hoofdstad.

Mo Johnston

johnston

Het verhaal van Mo Johnston kent eigenlijk twee vormen van verraad. Ten eerste de speler zelf, die een verleden had bij Celtic, waar hij tussen 1984 en 1987 aan de lopende band doelpunten maakte. Zijn prestaties bleven niet onopgemerkt op het continent en zodoende verkaste Johnston in 1987 naar Frankrijk om te spelen voor Nantes. In 1989 vond het dubbele verraad plaats in de stad Glasgow. Johnston keerde terug naar zijn geboortestad om te spelen voor Rangers. Glasgow Rangers stak daarmee het eigen beleid een mes in de rug. Vanaf 1920 bepaalde een ongeschreven regel dat katholieken niet welkom waren op Ibrox Park om in het blauw van Rangers te spelen. In 1989 draaide coach Graeme Souness dit beleid de nek om met het contracteren van Mo Johnston. Een move die zowel bij fans van Celtic als bij die van Rangers kwaad bloed zette. Maar al snel sloot het publiek van Rangers Johnston in de armen. Behalve dan die ene pub in Glasgow, gerund door een fan van Rangers. Hij hield een alternatieve stand bij van de Schotse competitie, waarin de doelpunten die Mo Johnston maakte, niet zouden meetellen. Het scheelde een slok op een borrel. Johnston won met Rangers de League en Graeme Souness bracht het professionalisme terug op Ibrox Park. Een verraad aan je eigen huisstijl, omdat hij achterhaald, discriminerend en behoorlijk dom is, is geen verraad. De transfer van Mo Johnston symboliseert hooguit een dappere move van een eerlijke jongen, die heel veel geld kon verdienen. Maar laat het ze in Glasgow maar niet horen.

Ashley Cole

cole

De enige Engelsman die de dubbel wist te winnen met twee verschillende clubs. Geen verkeerd feitje voor Ashley Cole. De linksback, die 107 keer de flank bestreek namens Engeland, won de prijzen met Arsenal en Chelsea. In de zomer van 2006 verruilde Cole na zeven dienstjaren het rood van Highbury voor het blauw van Stamford Bridge. Logisch, gezien het enorme salaris dat hij op kon strijken bij Abramovitsch en consorten. De wijze waarop de transfer tot stand kwam zette echter kwaad bloed bij de supporters van Arsenal. Al in 2005 werden Cole, zijn zaakwaarnemer en José Mourinho, coach van Chelsea door de Engelse bond financieel berispt voor het onjuist handelen. Arsenal was niet geïnformeerd en de relatie tussen Cole en de club leek langzaam aan te bekoelen. Desalniettemin verlengde Cole in de zomer van 2005 zijn contract met nog een jaar. In 2006 viel Cole van de ene affaire in de andere. Zijn relatie met Cheryl Tweedy, zangeres van Girls Aloud zou in de zomer van dat jaar bezegeld worden in de vorm van een huwelijk. Ondertussen lekte The Sun citaten uit de aanstaande biografie van de linkerverdediger. Cole veegde de vloer aan met zijn huidige werkgever en stuurde duidelijk aan op een breuk tussen hem en The Gunners. Die breuk kwam anderhalf uur na het verstrijken van het transferwindow. Zeker omdat Ashley Cole niet verscheen op de traditionele teamfoto aan het begin van het seizoen. Na zijn transfer ging het privé bergafwaarts met Cole. Zijn huwelijk met Cheryl Tweedy liep op de klippen en Cole werd meermaals opgepakt omdat hij te hard zou rijden. Desondanks geldt Cole nog altijd als een van de betere moderne backs aan het begin van het nieuwe millennium. Koester niet al te veel hoop dat ze deze mening ook delen in het Emirates Stadium. Meneer Cole gaat daar vanaf nu door het leven als ‘Cashley’.

Andreas Möller

moller

Geen derby in Duitsland is zo intens als de wedstrijd tussen Borussia Dortmund en Schalke 04. Aartsrivalen uit het Ruhrgebied met een enorme aanhang, vissend uit dezelfde vijvers. De Kohlenpottderby is beladen en haast uniek. En als je dan meer dan 250 wedstrijden voor Dortmund hebt gespeeld en je stapt doodleuk over naar de aartsrivaal uit Gelsenkirchen, dan wil dat wel eens voor wat wrevel zorgen. Helemaal als het dan gaat over Andreas Möller. De grote nummer 10 van die Borussen. Hij moest de nieuwe versterking worden van het Schalke 04 van Rudi Assauer, zelf ooit Dortmundspeler. Van opmerkelijke uitspraken, gedaan door Assauer, keek niemand in Duitsland meer op. Maar dit was toch wel meer dan vloeken in de kerk. De flamboyante Assauer, met zijn onafscheidelijke sigaar, zei wel vaker gekke dingen. Maar Möller naar Schalke 04? Dat kon toch niet? Het kon dus wel. Het contract van Möller, winnaar van de Champions League bij Dortmund, liep af en in 2000 verruilde hij het geel en zwart voor het blauw en wit. Möller was de architect van twee gewonnen bekerfinales en maakte deel uit van de ploeg die zich vier minuten kampioen van Duitsland mocht noemen. Totdat natuurlijk die dekselse Patrik Anderson van Bayern München de titeldroom van Schalke aan flarden schoot. Voor supporters van Dortmund een extra zoete wraak. Vooruit dan maar. Een keer juichen we wel voor Bayern München.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s