Foto en zijn verhaal: Rashidi Yekini

21 juni 1994. Rodrigo Badilla uit Costa Rica heeft gefloten voor de aftrap van het tweede duel in groep D van het WK, gehouden in de Verenigde Staten. Eerder die dag hadden de Argentijnen Griekenland simpel aan de kant geschoven met 4-0. Om 18.30 uur was het de beurt aan Afrikaans kampioen Nigeria om te debuteren op de mondiale eindronde. Bulgarije, met onder andere Hristo Stoitchkov in de gelederen, trad aan als tegenstander. The Super Eagles, gecoacht door Nederlander Clemens Westerhof, gooiden direct alle schroom van zich af. Het was hier in The Cotton Bowl in Dallas dat WK-debutant Nigeria vriend en vijand verbaasde met een 3-0 zege. Normaal gesproken erger ik me snel aan gemaakt juichen. Dansjes bij de cornervlag, een hondje nadoen of opzichtig de camera zoeken en de halve Bijbel bedanken voor je doelpunt. Afrikanen zijn daar doorgaans net wat beter in dan Europeanen. Scoort Traoré voor Ajax, dan gaat de tv een paar seconden uit. Cristiano Ronaldo die met een dubbele Axel zo mooi mogelijk probeert de landen na een 6-0 voor Real Madrid, ondraaglijk. Maar die foto van Rashidi Yekini, de eerste Nigeriaan in de geschiedenis van de wereldbeker voetbal die met een bal een doelnet raakt, ik kan er naar blijven kijken.

Wat volgt is gelukzaligheid. Overmand worden door emoties en totaal vergeten dat je in de kleedkamer vlak voor de wedstrijd nog even hebt staan werken aan de choreografie na een doelpunt. Niks bedacht, niks gemaakt. Rashidi Yekini heeft zijn land naar 1-0 geschoten en weet niet wat te doen. Het was een simpele intikker. Maar het lijkt of Yekini, spits van Vitória Setúbal, maar al te goed het sentiment van zijn actie kent. Omdat hij op volle snelheid richting het doel van Bulgarije koerst, remt Yekini pas af in de goal zelf. Hij pakt het net met beide handen vast en schreeuwt naar de tribunes. Zijn manier van juichen, maakt zelfs dat gekke lelijke shirt tot iconisch. Nigeria zou Bulgarije verslaan met 3-0 en als eerste eindigen in de poule. Het Italië van Roberto Baggio zou met moeite de equipe van Westerhof weten te stoppen en The Super Eagles pas in de verlenging weten te verslaan. Hoewel Nigeria al in de achtste finales naar huis moest, had het land een onvergetelijke indruk achter gelaten.

Onvergetelijk werd held Yekini echter niet. Op 4 mei 2012 kwam een einde aan een leven, dat in de laatste jaren in eenzaamheid werd doorgebracht. Hoewel zijn dochter anders beweerd, constateerden veel mensen dat Yekini leed aan depressies en dat zijn mentale weerbaarheid niet al te sterk meer was. Een foutieve investering leek een traumatisch effect op hem te hebben. Yekini raakte in zichzelf gekeerd en was niet meer de toegankelijke en goedgelovige jongen zoals hij altijd bekend heeft gestaan. Aan het einde van zijn carrière werd hij door landgenoten uitgefloten. Iets dat hij altijd als zeer pijnlijk heeft ervaren, aldus Sunday Oliseh. De man die het Nigeriaanse voetbal zo veel heeft gebracht, in 1993 zelfs tot Afrikaans voetballer van het jaar werd verkozen, stierf op 48-jarige leeftijd in het Nigeriaanse Ibadan. Zo veel gegeven, zo weinig terug gekregen. Wat blijft is de herinnering aan een bescheiden man die de camera’s niet opzocht om een hartje uit te beelden. De camera’s zochten naar hem. Naar Rashidi Yekini, de meest eerlijk juichende voetballer aller tijden.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s