Foto en zijn verhaal: Més que un club

auteur: Frank Smits

Het voetbalseizoen van FC Barcelona wordt traditioneel, kort voor aanvang van La Liga, geopend met de presentatie van de selectie in een uitverkocht Camp Nou. Dit tafereel wordt gevolgd door de strijd om de Trofeu Joan Gamper. De trofee is vernoemd naar de Zwitser Hans  Gamper, die in 1899 FC Barcelona oprichtte. Hans liet zijn naam veranderen in Joan nadat hij zichzelf liet naturaliseren tot Spanjaard.

In 2008 was ik zelf in Camp Nou tijdens de Trofeu Joan Gamper. Tegenstander was Boca Juniors uit Buenos Aires. Degene die mij kennen weten dat het geen toeval is dat ik juist bij deze editie aanwezig was. Het was een waar volksfeest. Er woont een enorme enclave Argentijnen in Barcelona en volgens mij waren zij die avond allemaal aanwezig in Camp Nou. Op een enkele River Plate supporter na. Ik heb één van mijn Boca-shirtjes aangetrokken en heb de avond van mijn leven gehad. Maar dat terzijde…

Op de vooravond van het seizoen 2010/2011 was niemand minder dan AC Milan de tegenstander van Barça in de strijd om de Trofeu Joan Gamper. Deze editie was extra, extra, extra speciaal. Niet omdat het een replica was van de Champions League Finale van 1994. Die finale was door de Catalanen al lang en breed uit hun geheugen gewist. De Milanezen wonnen deze namelijk met 4-0. Wat deze wedstrijd zo speciaal maakte was de speler van AC Milan met rugnummer 80: Ronaldinho.

Een held was weer thuis. In Barcelona weten ze wel raad met helden. Helden worden aanbeden. Helden worden Goden. God was weer thuis. Thuis in Camp Nou.

Ronaldinho speelde vijf seizoenen voor de Blaugranas voordat hij in 2008 een contract bij de Rossoneri tekende. Hij speelde 207 wedstrijden voor Barça waarin hij 94 maal het net wist te vinden. Het waren zijn doelpunten en zijn weergaloze acties in combinatie met zijn betoverende lach die hem onsterfelijk maakten in Catalonië. Alles wat Ronaldinho deed op een voetbalveld, deed hij met plezier. Dat straalde hij ook uit. Hij liet de wereld zien wat belangrijk is in het leven: plezier maken.

In 2010, Ronaldinho had inmiddels al twee seizoenen in Milaan achter de rug, betrof het affiche van de Trofeu Joan Gamper: FC Barcelona – AC Milan. Voetbalminnend Barcelona trol naar Camp Nou. Kaartjes waren niet aan te slepen. God was immers weer thuis. Al was het maar voor even.

Iedereen stond al op het veld, behalve de Braziliaan. Hem werd verzocht alleen achter te blijven in de spelerstunnel. Op de schermen in het stadion werd een hommage aan Ronaldinho vertoond. Een hommage om de vingers bij af te likken. Hierna betrad hij breed lachend, zoals altijd, het heilige gras van Camp Nou. Een oorverdovend applaus viel hem ten deel. Nadat hij de spelers van Barcelona allemaal innig had omhelst nam Puyol, de aanvoerder van de Catalanen, hem bij zijn arm en dwong hem plaats te nemen op de elftalfoto van Barça. Het stadion ontplofte. Wederom een oorverdovend applaus.

De wedstrijd werd na penalty’s gewonnen door FC Barcelona. Midden op het veld werd de bokaal uitgereikt aan Carles Puyol. Hij hield de trofee met gestrekte armen boven zijn hoofd en toonde hem aan de toeschouwers. Wat Puyol toen deed is onvergetelijk. Onder toeziend oog van een bomvol Camp Nou riep hij Ronaldinho bij zich. Namens alles en iedereen die FC Barcelona ademt schonk hij Ronaldinho vervolgens de Trofeu Joan Gamper. Een sprookjesachtig eerbetoon.

Twee van de meest sportieve voetballers uit de geschiedenis werden op dat moment vastgelegd op de gevoelige plaat. Een foto om in te lijsten. En Barça maakte haar lijfspreuk meer dan waar: Més que un club.

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s