Gracias, Johan

‘Johan Cruijff is overleden’.

‘Wat?’

‘Johan Cruijff is overleden’.

Ik had het de eerste keer al gehoord, maar toch kwam het bericht als donderslag bij heldere hemel. Johan Cruijff dood? Dat kon toch helemaal niet? Hij stond toch met 2-0 voor in zijn strijd tegen longkanker. De collega die tijdens de lunch met het nieuwtje kwam, draaide het scherm van zijn smartphone naar me toe. ‘Hier, kijk maar. Cruijff is 68 jaar geworden, meldt de Telegraaf.’ Vrij verbouwereerd zocht ik het lokaal op waar Havo 2 klaar stond voor een les over de Tweede Wereldoorlog. Ik wilde met de klas even stilstaan bij het overlijden van Johan, maar ze kende hem niet zo. Iemand wist dat het een voetballer was.

jc3

Om 17.15 uur druk ik de knop van mijn tv in en die zou niet meer uitgaan tot ik om een uur of twaalf mijn bed opzocht. Alle programma’s stonden stil bij het overlijden, maar vooral bij het leven van Johan. De Wereld Draait Door, RTL Late Night, Voetbal Inside en tal van herhalingen van het NOS Journaal, allemaal waren ze gewijd aan de grootste voetballer die ons land ooit had voortgebracht.

Ons land? Dat klonk gek. Maar in tijden dat we vooral moeten luisteren en kijken naar het stuitend domme gekwek van Sylvana Simons, het polariserende geleuter van Geert Wilders, agressie tegen hulpdiensten, treitervloggers en politici die bonnetjes kwijt raken, was het fijn om eens een hele avond bezig te zijn met de belangrijkste bijzaak van het leven. Johan Cruijff was het plaid dat ik om me heen sloeg om vervolgens weg te zakken in de bank. Mensen over de hele wereld deelden hun herinneringen aan Jopie uit Betondorp. Blij dat voor hen Nederland nog altijd het land van onze nummer 14 was en niet van tulpen en kaas alleen.

Beelden hoe hij haast op hypnotiserende wijze de buitenspelval uitlegde aan ons, de leken. Maar ook beelden hoe hij voetbalt met een gehandicapt jongetje. Alles lijkt een spel voor hem te zijn, waarbij plezier maken het belangrijkste is. Dat plezier is waarschijnlijk zijn grootste nalatenschap geweest. Lol in zien van alles wat je doet en het niet zo ernstig nemen allemaal. Johan beheerste als geen ander de kunst om niet compleet in zak en as te zitten na een nederlaag. Zelfs niet toen Bayern München hem vernederde in het Olympisch Stadion. Cruijff bleef het jongensachtige houden, zelfs op latere leeftijd. Hij wilde winnen, maar als een ander had gewonnen van hem, dan was diegene hem te slim af geweest en dat was dan ook wel mooi. Zoiets.

Waarom had Johan ons gezegd dat hij er beter voor stond dan eigenlijk het geval was? Was het zelfbescherming? Wilde hij geen aandacht? Of zag hij ook dit weer als een spelletje? Hij beschreef zijn strijd tegen kanker als een voetbalwedstrijd. Hij stond al met 2-0 voor. Tussen 1964 en 1984 zette hij tal van verdedigers en enkele bestuursleden op het verkeerde been. Johan zocht altijd naar de ruimte, overal waar hij kwam. Maar aan deze mandekker ontkwam hij niet op 24 maart 2016. Toen het telefoonscherm van mijn collega in het zicht kwam, kreeg ik in een paar seconden tijd drie goals tegen.

En toch was die 24ste maart een dag die ik niet alleen zal herinneren als de dag dat Johan Cruijff overleed. Het was de dag dat er in dit land weer wat te genieten viel, dat er gemeenschappelijke herinneringen naar boven werden gehaald. Dat we de goal tegen Haarlem, de versnelling in München en het onhandige gestuntel op Wembley zagen na de goal van Koeman. Mooiste beeld van Cruijff? Johan gehurkt voor een elftalfoto van FC Barcelona. Zijn handen op een bal. Er wordt ingezoomd. Johan lacht en geniet en heeft genoten. Bedankt Johan.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s