Foto en zijn verhaal: Verliezen is winnen

lotharsiteOp 26 mei 1999 gingen mijn gedachten even terug naar elf jaar eerder. Ik was toen, in juni 1988, twee jaar oud en had niets mee gekregen van de grootste prestatie in de geschiedenis van het Nederlands Elftal; het winnen van de EK eindronde. Nota bene in West-Duitsland, het land dat ons in 1974 van mondiaal goud had gehouden. Wie overigens van dat toernooi een uiterst gedetailleerd verhaal wil lezen, raad ik aan het boek van Auke Kok te kopen, getiteld Wij waren de beste. Geen woord gelogen. Wij waren de beste. Maar we wonnen niet. In 1988 wervelden we niet zo als in 1974, maar wonnen we wel. Een nederlaag tegen de Sovjetunie, een comeback tegen Engeland onder aanvoering van een ontketende Marco van Basten en natuurlijk Wim Kieft tegen de Ieren die in de baan van het schot van Ronald Koeman de bal achter doelman Pat Bonner deed caramboleren, hielpen ons aan een plek in de halve finale. Tegen de Duitsers.

Ik moest op 26 mei 1999 even terug denken aan deze wedstrijd toen mijn moeder me uit bed had gehaald om de finale van de Champions League tussen Manchester United en Bayern München af te kijken, gespeeld in Nou Camp, Barcelona. De golf van opwinding als Duitsers dreigen te verliezen, het zat er bij ons thuis nog in. Ik had Mario Basler de openingstreffer zien maken op die avond in mei en was enigszins teleurgesteld tegen het einde van de wedstrijd naar bed gegaan. Dat Bayern München zou winnen en mijn helden David Beckham, Jaap Stam en Ryan Giggs zouden verliezen, dat was te veel van het goede. Maar nauwelijks in bed klonk beneden in de woonkamer gejuich. Mijn vader. Het was een mix van blijdschap en toch ook wel verbazing. Manchester United had gelijk gemaakt vlak voor tijd. Teddy Sheringham pleegde zijn Wim Kieftje en bracht The Red Devils naast Bayern München.

De weg van de trap naar beneden was er bijna een te lang. Manchester United scoorde vlak na het doelpunt van Sheringham weer. Dit maal Ole Gunnar Solskjaer, de Noor, die ook uit een corner wist te scoren. De kleuren van Bayern München werden snel van de beker gehaald. Niemand in Nou Camp en niemand in de woonkamers zag deze apotheose aan komen. Toen Pierluigi Collina voor de laatste maal affloot, vielen spelers van Bayern München verbijsterd op de grond. Voor één speler in het bijzonder was het verliezen van de finale van de Champions League een regelrechte ramp: Lothar Matthäus, Europees Kampioen met Duitsland in 1980, Wereldkampioen onder Franz Beckenbauer in 1990 tijdens het toernooi in Italië, tweevoudig winnaar van de UEFA Cup, diverse landskampioenschappen en nationale bekers, zelfs één maal winnaar van de Ballon d’Or. Maar inderdaad, een palmares zonder de immense Champions Leaguebokaal. In 1987 zag hij zijn Bayern München al verliezen door een majestueuze actie van Madjer, die met een hakbal FC Porto op 1-1 bracht in de finale.

En dan de tocht langs de bokaal, waar Matthäus tot twee keer toe met getuite lippen en zijn hoofd voorover buigend op af leek te gaan. Maar steeds werd de droom ruw verstoord. Mijn moeder, altijd voor de underdog of de zielige keeper die niet bij de bal kon, vond het vooral fijn dat David Beckham juichend in beeld werd gebracht. Mijn vader beleefde ’88 nog een keer. Een Duitser zien verliezen, voelde als zelf een beetje winnen. Hoe anders was het toen we tweeëneenhalf jaar geleden in de huiskamer onze handen stuksloegen voor een staaltje voetbalvernedering van de bovenste plank. Een ontketend Duitsland dat met 7-1 had gewonnen van Brazilië en voor altijd de herinnering aan de geluksvogels van ’74 en ’90 had uitgewist. Desalniettemin, een groot sporter, die Matthäus. Hij kon ook mooi verliezen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s