Gerrie Mühren, doelpuntenmaker in Bernabéu

Auteur: Theo van Eert

Volendam, 24 september 2013. De klokken van de St. Vincentiuskerk luiden. Het vissersdorp brengt vandaag een laatste groet aan een van de allerbeste voetballers die Volendam ooit heeft voortgebracht. Maar ook deze keer gaat het op zijn Volendams. Geen groots eerbetoon, maar een sobere plechtigheid. Een delegatie van Ajax is aanwezig en Jan Mulder spreekt tot de toehoorders dat de overledene voor altijd de tovenaar van Bernabéu zal blijven. Hoewel het goed bedoeldgerrie is van romanticus Mulder en we gewend zijn dat hij altijd zal kiezen voor de stilistische manier zullen veel mensen in de kerk hebben gedacht: dit zou Gerrie Mühren te veel van het goede vinden.

Het gebeuren waar Mulder de aanwezigen aan probeert te herinneren, is een typisch gevalletje van Amsterdamse branie en niet van Volendamse nuchterheid. We schrijven 25 april 1973, halve finale Europa Cup I. Tweevoudig winnaar Ajax is op weg naar prolongatie van de titel die een jaar eerder werd gewonnen in de Rotterdamse Kuip. Real Madrid is gastheer in het eigen Bernabéu en treft Ajax dat met een 2-1 voorsprong, opgebouwd in de heenwedstrijd, afgereisd is naar de Spaanse hoofdstad. Een doelpunt is nodig en de 110.000 aanwezigen hebben alle hoop dat hun ploeg weer eens beslag kan leggen op de Europa Cup I. En dan zoeft een bal door de Madrileense hemel. Gerrie neemt hem op de voet, houdt de bal hoog en speelt hem door naar Ruud Krol.

Gerrie Mühren (2 februari 1946) kwam ter wereld in Volendam en maakte zijn debuut in het betaald voetbal in 1963, alvorens hij in 1968 bij Ajax terecht kwam. Hier zou hij blijven tot de zomer van 1976. Gerrie Mühren maakte de opmars van de Amsterdamse club volledig mee. Tussen 1969 en 1973 kwam Mühren slechts tot tien interlands. Te weinig voor een voetballer van zijn statuur. Maar misschien al wel te veel voor familiemens Mühren. Hij had een huilbaby thuis en zegde af voor het WK van 1974. Rouwig was Mühren er niet om. De zwarte humor van de voetbalwereld lag hem niet zo. Gerrie Mühren voelde zich het beste in de schaduw.

Toch is een moment in de carrière van Gerrie Mühren veelzeggend. In 1977 werd hij, na één seizoen actief te zijn geweest in de Primera División, uitgeroepen tot beste speler van de competitie. Niet Johan Cruijff van FC Barcelona, maar Gerrie Mühren, contractspeler bij Real Betis Sevilla, waarmee hij de Copa del Rey wist te winnen, werd verkozen tot de allerbeste. In 2013 werd ook in Sevilla stilgestaan bij de dood van de Volendammer. Een minuut lang was het Estadio Benito Villamarín in gedachten bij die fabelachtige speler uit dat kleine dorpje in Noord-Holland, die de bal aan een touwtje had. En hoewel hij twee keer terugkeerde in Volendam gedurende zijn actieve carrière, bekoelde de relatie tussen hem en de club dusdanig dat na zijn dood geen minuut stilte werd gehouden in het stadion van de FC op verzoek van de familie zelf.

Hoe anders was het in Amsterdam, waar de familie van Mühren daags na de begrafenis ontvangen werd in de Arena voor de bekerwedstrijd tussen Ajax en (uitgerekend) FC Volendam. Ajax worstelde zich langs het ‘andere Oranje’, maar zag wel de neef van Gerrie, Robert twee keer scoren. Een van de twee doelpunten die Mühren maakte, viel in de zevenenzestigste minuut. De leeftijd die Gerrie had bereikt. Een onbedoeld eerbetoon, naast het enorme spandoek dat door de fanatieke supporters werd uitgerold. Niemand die vergeten was dat het vijf keer hooghouden van Mühren niet bedoeld was om Real Madrid te vernederen. Het toonde enkel de suprematie van een gouden generatie aan.

Maar waar Johnny Rep, Ruud Krol, Wim Suurbier en Johan Cruijff niet op hun mondje waren gevallen en de spotlights op zich gericht hadden, daar was Gerrie Mühren de bescheidenheid zelve. Gerrie verbaasde zich vooral over het feit dat niemand meer wist dat Ajax die avond in het Bernabéu met 0-1 had gewonnen en dat de doelpuntenmaker uit het collectieve geheugen was verdwenen. Eigen schuld, Gerrie. Had je daar maar wat meer over moeten praten in elke willekeurige talkshow of in elk interview dat je gaf. Maar dat deed hij niet. Zelfs in het imposante Bernabéu in Madrid was hij geen tovenaar. Hij was Gerrie Mühren uit Volendam. Dat was gewoon goed. En ja, hij had gescoord. Dat doe je wel eens als je voetbalt.

Gerrie Mühren overleed op 19 september 2013 aan de gevolgen van de beenmergaandoening MDS.  Hij werd 67 jaar.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s