Terugblik op WK 2002

De teloorgang van Frankrijk, de coupe van Ronaldo, de salto’s van Klose, Hiddink for president en de blunder van Kahn. Iedere dag viel er wel iets te beleven in Zuid-Korea of Japan. Voor het eerst in twee landen één WK, geen Nederlands elftal en Frankrijk als favoriet voor de titel. In mijn ogen is dit het mooiste WK dat ik ooit heb gezien.

De bal is rond zeggen ze wel eens. Daar word ik persoonlijk zo moe van. Van die clichés die iedereen al kan dromen en eigenlijk nergens op slaan. Maar dat bal rond was in 2002 konden we wel stellen. Dag één begon met een grote verrassing. Frankrijk mocht als wereldkampioen van de vorige editie het toernooi openen. Senegal was de tegenstander. Die wedstrijd is specialer dan het affiche alleen laat zien. Een van de sterspelers van Les Bleus was Patrick Viera. De middenvelder is geboren in Senegal maar koos voor het grote Frankrijk. De op papier mindere goden van het Senegalese team wilde die kans ook wel maar kregen die nooit. Het was David tegen Goliath, het kleine broertje dat probeerde te winnen tegen de grote broer. Maar soms, heel soms wint de underdog. Senegal won tegen alle verwachtingen in van het grote Frankrijk. El Hadji Diouf blonk uit, Papa Bouba Diop werd de matchwinner door het enige doelpunt te maken. De eerste stunt was gemaakt. Op naar de volgende moet men gedacht hebben.

De volgende stunt kwam al heel snel, namelijk de volgende dag. Dat Duitsland van Saoedi-Arabië ging winnen was niet echt een verrassing. Dat onze Oosterburen met 8-0 zouden winnen was wel een verrassing. Plots zagen we tijdens die wedstrijd een eigenaardige spits rondlopen. Miroslav Klose was zijn naam. Het was zijn eerste van uiteindelijk vele WK-wedstrijden. Klose besloot een salto te maken als hij zou scoren. Hij deed het niet één keer, niet twee, maar liefst drie keer zagen we de goaltjesdief een koprol in de lucht maken. Arme Mohammed Al Deayea. Niet alleen de drie van Klose kon hij uit zijn netje halen, de keeper van Saoedi-Arabië mocht nog vijf goals incasseren. De toon voor een prachtig toernooi was gezet. En dat met pas vier wedstrijden gespeeld.

Het toernooi werd gespeeld in Zuid-Korea en Japan. Niet bepaald twee landen met een grote staat van dienst in de voetballerij. Japan had zich tijdens het vorige WK voor de eerste keer geplaatst voor het eindtoernooi en Zuid-Korea was nooit verder gekomen dan de eerste ronde. Sterker nog, ze hadden nog nooit een wedstrijd gewonnen. Toch verbaasde deze Aziatische landen vriend en vijand in de groepsfase. Zeker het Korea van Guus Hiddink kreeg lof van alles en iedereen. In een sterke poule met Portugal, Polen en de Verenigde Staten wisten de Aziatische tijgers de groepswinst te pakken. Hetzelfde gold voor Japan. Japan, dat Shinji Ono als een van de weinige in Nederland spelende  spelers in de gelederen had, werd eerste in een groep met België, Tunesië en Rusland. De droom van Japan strandde echter al in de volgende ronde. De grote verrassing van het toernooi, Turkije, was met 1-0 te sterk voor de organisator.

Het sprookje van Zuid-Korea ging nog even door. Honderdduizenden mensen gingen de straat op om hun helden aan te moedigen. Ji-Sung Park, Woon-Jae Lee en Myung-Bo Hong waren opeens nationale helden. En man, man, man wat een heldenstatus had Guus Hiddink. Die man hoeft nooit meer ergens voor te betalen in Korea. Die groepsfase was fenomenaal maar nu kwamen ze Italië tegen. Als we heel eerlijk moeten zijn, dan hadden Young-Pyo Lee en co de scheidsrechter niet tegen. Uiteindelijk was het Jung Hwan Ahn die de euforie nog groter maakte dan dat die al was. Zuid-Korea naar de kwart finale! Dat uitgerekend Ahn scoorde vond zijn Italiaanse ploeg Perugia niet zo leuk. Ze waren zelfs zo pissig dat Ahn nooit meer terug hoefde te keren naar Italië. Het contract werd per direct ontbonden. Maar voor heel even had iedereen in Zuid-Korea daar maling aan. Spanje was namelijk de volgende tegenstander.

wk 2002

Dat de Spaanse ploeg bang was, was wel te zien aan de klotsende oksels van bondscoach Camacho. Dat beide ploegen vol zenuwen waren was ook op het veld te merken. Het was niet bepaald de beste wedstrijd op dat toernooi en dan drukken we het nog netjes uit. We moeten eerlijk zeggen dat een goal van Fernando Morientes ten onrechte werd afgekeurd. Een arbitrale dwaling? Of moest Zuid-Korea zo ver komen zodat Nike twee ploegen in de finale zou krijgen? De complottheorieën werden nog tijdens het toernooi gemaakt. Penalty’s moesten bij de kwartfinale een beslissing brengen en weer was het geluk aan de zijde van Zuid-Korea. Hiddink leidde zijn ploeg naar de halve finale. De halve finale!! De grote vraag leek eigenlijk te zijn wie deze denderende trein kon stoppen. Het antwoord leek Michael Ballack. De tank was leeg bij de Koreanen en wie anders dan de Duitsers kunnen daar het best van profiteren.

Zuid-Korea was niet het enige land wat boven verwachting presteerde. Het WK daarvoor, in 1998, was Kroatië de grote verrassing. Dit keer was het een ander Europees land. Turkije had zich eenmaal eerder geplaatst voor een WK en dat was in 1954. De Turken hadden een relatief makkelijke poule waar ze het toch moeilijk kregen. Tegen Brazilië werd verloren en tegen Costa Rica kregen ze in de slotfase nog de 1-1 om de oren. Met één punt uit twee wedstrijden zag het er niet goed uit. Het kwam allemaal aan op de laatste groepswedstrijd. China had echter geen schijn van kans en Turkije won gemakkelijk met 3-0. Een van die doelpunten werd gemaakt door Hasan Şaş. Deze middenvelder van Galatasaray was de smaakmaker van het Turkse elftal. De Turken stootten vervolgens via Japan en Senegal door naar de halve finale. Wederom was Brazilië de tegenstander en weer was de recordkampioen te sterk. Het was mooi om te zien dat de twee grootste verrassingen van dit toernooi de strijd om het brons met elkaar aangingen. In een zeer attractieve wedstrijd trokken de Europeanen aan het langste eind. Maar wie alleen de festiviteiten na afloop heeft gezien, zou zeggen dat Zuid-Korea had gewonnen. Hiddink werd op de schouders genomen en de Koreanen werden toegezongen alsof ze de wereldtitel gehaald hadden. Zo ver kwam het sprookje niet.

Door alle vreugdedansen vergeten we bijna de mooiste goal van het toernooi. De toen nog tamelijk onbekende Ronaldinho gaat achter de bal staan. De bal moet en zal voor geslingerd worden uit een vrije trap. Iedereen weet dat die bal tussen de penaltystip en ‘de vijf’ zal vallen. Iedereen behalve Ronaldinho zelf. Met een prachtige trap over David Seaman heen verrast hij iedereen in het stadion, iedereen behalve hemzelf. Want die was een plannetje met voorbedachte raden. Het schijnt dat David Seaman nog steeds wel eens badend in het zweet wakker wordt van deze nachtmerrie.

De finale werd er een tussen twee voetbalgiganten. Brazilië is altijd een favoriet en wij als Nederlanders zijnde weten ook maar al te goed dat je de Duitsers nooit mag uitvlakken. Grootste tegenvaller voor Duitsland was het gemis van Michael Ballack. De middenvelder van toen nog Bayer Leverkusen kreeg in de halve finale een gele kaart die hij niet kon hebben. Met tranen in de ogen schoot hij uiteindelijk de Duitsers wel naar de finale, maar geen Michael Ballack dus tijdens die laatste wedstrijd. Deze wedstrijd was de kans op revanche voor Ronaldo. De WK-finale daarvoor, in 1998, was een wedstrijd die de El Fenomeno liever vergeet. Kwam het nu door een epileptische aanval vooraf of had het een andere reden. Feit is wel dat Ronaldo tijdens die finale tegen Frankrijk niet thuis gaf. Die kans was er nu dus wel en die greep hij met beide handen aan. Tweemaal scoor de spits en daarmee beslist hij eigenhandig de finale. De normaal zo betrouwbare keeper Oliver Kahn liet een klein steekje vallen. Een houdbaar schot van Rivaldo liet hij los waardoor Ronaldo zijn tweede binnen kon tikken.

Ronaldo de gevierde man, de opkomst van Ronaldinho was een feit en Rivaldo toonde voor de laatste maal zijn klasse op een groot toernooi. En gelukkig kon het zoontje van Ronaldo ook meegenieten want speciaal voor hem liet Ronaldo zijn WK coupe aanmeten. Zo kon ook Ronaldo Jr. zijn vader zien schitteren aan de andere kant van de wereld.

‘We’ waren er niet bij, maar ondanks dat viel er elke dag wel iets te genieten in Zuid-Korea of Japan. Zo veel hoogtepunten in slechts een maandje voetbal. Voor mij was dit toernooi het mooiste WK wat er ooit is gespeeld!

wk-2002-1


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s