Genieten van lelijk voetbal

Het meest gehate toernooi bij Europese topclubs gaat morgen van start met Gabon – Guinee-Bissau. Ik kan er wel inkomen dat de niet iedereen nu staat te springen om de openingswedstrijd van de Afrika Cup te zien. Toch kan ik het wel aanraden. Zelden zie je toernooien met zoveel passie, strijd en ook plezier. Natuurlijk zie je op een EK of WK ook genoeg passie en strijd, maar tijdens de Afrika Cup zijn er veel ploegen die weten dat ze kwalitatief een stuk minder zijn dan de rest en dat ze het op andere manieren moeten proberen. Strijd en passie zijn twee aspecten die de ploegen verder kan brengen.

Maar we moeten niet doen of er amper kwaliteit is bij tijdens dit toernooi. Spelers als Aubameyang, Mané, Mahrez en Salah worden bijna vervloekt door hun clubs omdat ze een groot deel van de competitie missen. Spelen voor hun land tijdens de Afrika Cup, een grotere eer is er niet voor al die spelers die de komende weken in Gabon spelen. Een probleem wat de topspelers vaak hebben tijdens het toernooi is dat andere landen ook weten dat zij de uitblinkers van het team zijn. Er zijn in Afrika nog wel eens verdedigers te vinden die het letterlijk uitschakelen van de sterspeler van de tegenstander belangrijker vinden dan een overwinning voor eigen land.

afrika-cup-3

Wat we kunnen verwachten tijdens de Afrika Cup, dat is eigenlijk iedere editie hetzelfde. Smerige tackles net over de bal heen, schoten die minimaal acht meter over of naast gaan, keepers die briljante reddingen afwisselen met gigantische blunders en penaltyreeksen waarin elke ploeg minimaal 23 keer mag aanleggen.  Het enige wat wel verrassend is de laatste edities is de winnaar. Vier verschillende winnaars in de laatste vier toernooien. Egypte, Zambia, Nigeria en Ivoorkust mochten als laatste de beker omhoog houden. Vooral de zege van Zambia was prachtig. Nadat de beslissende penalty was benut, sprintte iedereen naar de cornervlak om met zijn allen te gaan bidden.  Kalusha Bwalya, Zambiaans sterspeler van weleer, kon zijn tranen niet bedwingen. Het beeld van de Afrika Cup van de afgelopen jaren.

Zambia national team prays together after their victory over Ivory Coast at the Africa Cup of Nations (CAN) final football between the two teams at stade de l'Amitie in Libreville, Gabon on February 12, 2012. AFP PHOTO/ PIUS UTOMI EKPEI (Photo credit should read PIUS UTOMI EKPEI/AFP/Getty Images)

Een winnaar is dus moeilijk te voorspellen. Toch zet ik mijn geld voor dit toernooi in op Algerije. Die ploeg verraste al vriend en vijand op het WK van 2014. Wereldkampioen Duitsland had alle moeite met het Noord-Afrikaanse land en die ploeg heeft zich alleen maar ontwikkeld. De enige ploeg waarvan ik denk dat het meer dan één uitblinker heeft. Ook Bentaleb, Slimani en Brahimi zijn spelers die niet voor niets hoog staan op vele scoutinglijstjes. Maar een voorspelbare winnaar wordt het echter nooit tijdens de Afrika Cup.

Wat het toernooi nog mooier maakt dan dat het eigenlijk al is: de bijnamen van de landen. Wedstrijden die we in de poulefase tegenkomen zijn bijvoorbeeld de Zwarte Panters tegen de Hengsten, Woestijnvossen – Adelaars van Carthago, Olifanten – Sperwers en de Kraanvolgels tegen de Farao’s. Dat is toch om je vingers bij af te likken. Het zal niet altijd het mooiste voetbal zijn, maar het is wel prachtig om naar te kijken.

afrika-cup-2


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s