Terug naar de plek waar het begon

Ergens hoop je dat spelers aan het einde van hun carrière terugkeren op het oude nest. Grote voetballers die op jeugdige leeftijd vertrokken zijn en de fans van hun eerste club een laatste saluut brengen. De voorbeelden zijn talloos. Frank Rijkaard debuteerde in 1980 als ‘broekie’ bij Ajax en keerde er na zijn succesvolle periode bij AC Milan in 1993 terug, om een jong elftal twee jaar later naar het winnen van de Champions League te leiden. De Portugees Rui Costa speelde vanaf zijn vijfde in de jeugdopleiding van Benfica om uiteindelijk op zijn 22e naar Italië te vertrekken, waar hij uiteindelijk in dienst van Fiorentina en AC Milan succesvol was. Hij keerde in 2006, 34 jaar oud, terug in Portugal om zijn loopbaan bij zijn eerste liefde af te sluiten.

Hetzelfde deden Juan Román Riquelme, Pablo Aimar en Juan Carlos Valerón. De generatiegenoten sloten allemaal hun carrière af bij de club waar het voor hen begon. Riquelme speelde van zijn veertiende t/m zijn zeventiende voor Argentinos Juniors en sloot er twee jaar geleden zijn carrière af. Pablo Aimar zette zijn eerste stappen in het profvoetbal voor River Plate om daar vorig jaar terug te keren. Hij speelde welgeteld één wedstrijd, een invalbeurt, waarna zijn lichaam de eisen van het profvoetbal niet meer aankon. Valerón hield het iets langer vol. De geniale middenvelder leidde het zo goed presterende Las Palmas een aantal jaar geleden terug naar La Liga om daar het afgelopen seizoen afscheid te nemen van zijn fans.

Ik moest afgelopen donderdag aan deze spelers denken toen ik David Silva zag voetballen. De kleine Spanjaard speelde zich samen met Andrés Iniesta frivool door de Italiaanse muur van Barzagli, Bonucci en Buffon heen. Het samenspel was weer zo goed dat de Italianen alleen maar overtredingen konden maken om er een einde aan te maken. Dat Spanje scoorde door een blunder van Buffon en uiteindelijk een onterechte penalty tegen kreeg aan het eind van de wedstrijd, doet niets af aan het geweldige spel van het team. In tegenstelling tot een aantal jaar geleden heeft Spanje ook veel meer spelers die niet meer zo goed in het combinatievoetbal passen. Diego Costa, Vitolo, Koke, echte straatschoffies die het team een andere dynamiek geven. Ik zou als ik u was Spanje alvast rekenen tot de favorieten voor het WK van 2018.

gettyimages-491159136

Het is knap dat Silva met de aanwezigheid van Iniesta toch uit weet te blinken en het spel naar zich toe weet te trekken. Rondom de zestien is er geen betere speler dan Silva die in de kleine ruimte medespelers toch nog vrij weet te zetten voor het doel. Zijn draaicirkel is zo kort dat alleen dat al een genot om naar te kijken is. Silva pikt ook regelmatig een doelpuntje mee maar dat mag verwacht worden van een speler die in teams speelt die altijd het meeste balbezit hebben. Onder Pep Guardiola lijkt Silva ook een transformatie te ondergaan. Zo eist de kleine spelmaker meer de bal op bij City en voetbalt hij dichter tegen de spitsen aan. De gedachte komt weleens op dat Silva zo nog tien jaar mee kan, net zoals Iniesta ook nog minimaal tien jaar mee kan. De twee dribbelaars voetballen zo makkelijk, soms lijkt het wel alsof er nooit enige sleet op komt.

Er komt echter een moment dat Silva bij Manchester City uitgezwaaid wordt. De club heeft dan een nieuw talent aangetrokken die Silva op moet gaan volgen waardoor het tijd wordt dat hij vertrekt. Ik hoop dan van harte dat Silva terugkeert naar de Canarische Eilanden. Het was daar namelijk dat Silva ter wereld kwam, in Arguineguín, een klein vissersdorpje ten zuiden van Las Palmas. Arguineguín kent slechts één voetbalveld en een handjevol restaurants en is gek genoeg erg in trek bij Noorse toeristen. Net als Silva is ook Valerón geboren in Arguineguín en dat is ook de reden dat Silva nummer 21 draagt; het rugnummer van zijn grote idool.

Omdat Arguineguín geen voetbalclub heeft, speelde Silva zijn eerste wedstrijden voor UD San Fernando, een klein clubje in de buurt van Maspalomas. Op zijn veertiende vertrok hij uiteindelijk naar het Spaanse vasteland om in de opleiding van Valencia te gaan spelen. Vanaf zijn debuut bij Valencia is Silva’s verhaal bekend. Hij vertrok in 2010 als een van de eerste spelers naar het hernieuwde Manchester City, dat met oliedollars de Europese top ging bestormen.

Ooit zal Silva terugkeren naar Spanje en dan hoop ik dat hij nog voor een aantal seizoenen af gaat bouwen bij Las Palmas. Het is de grootste club van de Canarische Eilanden, het speelt waarschijnlijk de komende jaren op het hoogste niveau van Spanje en Silva’s familie woont nog steeds op het eiland. Valerón is inmiddels teammanager bij Las Palmas. De grote aankoop van dit seizoen, Kevin-Prince Boateng, reageerde ietwat geschokt toen hij door Valerón werd opgepikt op vliegveld van Las Palmas. Beschaamd ook, want moest nu de grote Valerón hem naar de club toe rijden, als een soort veredelde taxichauffeur? Ja, want ook dat is de taak van de teammanager bij Las Palmas. Over een paar jaar hoop ik hetzelfde beeld te zien, maar dan Silva in de rol van Boateng. Las Palmas is misschien dan wel niet Silva’s eerste liefde, als kind van het eiland zou hij er perfect passen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s